Uchwała SN z 21 sierpnia 2014

08.10.2014    511 odsłon

Na stronie interentowej Sądu Najwyższego ukazało się już uzasadnienie do podjętej w dniu 21 sierpnia 2014 r. uchwały o sygn. akt III CZP 49/14.
 
Teza uchwały brzmi: Jeżeli stwierdzono nieważność decyzji administracyjnej odmawiającej przyznania byłemu właścicielowi nieruchomości prawa własności czasowej na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), źródłem poniesionej przez niego (jego następców prawnych) szkody może być także wydana z naruszeniem prawa decyzja zezwalająca na sprzedaż lokali w budynku położonym na tej nieruchomości.

Uzasadnienie jest dość krótkie, a najistotniejsze wydaje się następująca jego część:

W praktyce orzeczniczej - głównie ze względu na upływ terminu przedawnienia z art. 160 § 6 k.p.a. - wyłonił się kolejny problem, stanowiący istotę przedstawionego do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, czy nieważna decyzja dekretowa jest wyłącznym źródłem szkody, czy też może nim być także wydana z naruszeniem prawa decyzja zezwalająca na sprzedaż lokalu w budynku położonym na nieruchomości objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. Pozytywna odpowiedź na to pytanie jest możliwa w ramach koncepcji tzw. wieloczłonowego związku przyczynowego. Zakłada ona, że określona szkoda może być skutkiem wielu zdarzeń bezpośrednich i pośrednich, a ocena które z nich spełniają wymóg normalnego związku przyczynowego w rozumieniu art. 361 § 1 k.c., stanowiącego jedną z przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Koncepcja ta została przyjęta w orzecznictwie, w tym także w procesach odszkodowawczych na tle wadliwych decyzji dotyczących nieruchomości objętych działaniem dekretu z 26 października 1945 r.

Do jakich przypadków może mieć zastosowanie powyższa uchwała?

Przykład: Na nieruchomości warszawskiej objętej dekretem Bieruta była posadowiona kamienica. Dawny właściciel złożył wniosek dekretowy, organ administracji odmówił mu zaś ustanowienia własności czasowej czy też użytkowania wieczystego. Potem Państwo sprzedało kilka lokali w kamienicy jej najemcom. Następnie, już po 1989 r., dawny właściciel (jego spadkobierca) uzyskał decyzję, którą stwierdzono nieważność odmownej decyzji dekretowej. Prezydent Warszawy – ponownie rozpoznając wniosek dekretowy – odmówił ustanowienia użytkowania wieczystego w tej części, w której zostały w kamienicy sprzedane lokale. W takim zakresie jest więc możliwość dochodzenia odszkodowania przed sądem cywilnym. O takie odszkodowanie należy się jednak ubiegać w ciągu trzech lat od wydania decyzji nieważnościowej, w przeciwnym wypadku narażamy się na podniesienie ze strony pozwanej zarzutu przedawnienia. Jeśli więc „przepapimy” trzyletni okres na dochodzenie rekompensaty, możemy wzruszyć decyzję o sprzedaży lokalu najemcy (organ wyda decyzję, w której stwierdzi tzw. nieodwracalne skutki prawne), a następnie wystąpić do sądu po odszkodowanie.

Łukasz Papier


Popularne tagi dekret Bieruta, grunty warszawskie, odszkodowanie, podatek od spadków i darowizn, podatek od zasiedzenia, podział nieruchomości, uwłaszczenie, wywłaszczenie, zasiedzenie, zniesienie współwłasności
OK
Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Więcej w Polityce Prywatności.