Budowa ogrodzenia

Budowa ogrodzenia

17.02.2015    288 odsłon

Artykuł 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane stanowi, że budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę. Jednakże powyższa ustawa przewiduje dwa przypadki, w których – mimo braku konieczności uzyskania pozwolenia na budowę – konieczne jest dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Pierwszy przypadek to budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych, drugi to budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego).

Kwestią wymagającą wyjaśnienia jest przede wszystkim odpowiedź na pytanie, co należy rozumieć pod pojęciem drogi publicznej.

Zgodnie z przepisami ustawy z 1985 r. o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe oraz drogi gminne. Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią zaś własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Zaliczenie do konkretnej kategorii dróg następuje w drodze uchwały stosownego organu, np. rady gminy czy powiatu.

W tym miejscu pragnę jednak zauważyć, że urządzenie drogi (w jakikolwiek sposób) nie przesądza o tym, że konkretna droga została zaliczona do danej kategorii dróg i że jest drogą publiczną w rozumieniu powyższej ustawy. O tym, jaki statut ma dana droga, warto dowiadywać się w odpowiednim urzędzie, np. urzędzie gminy.

A jakie są konsekwencje budowy ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia?

Działania takie jako bezprawne wymagają odpowiedniej reakcji organów nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia nielegalnej budowy do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć legalizację samowoli budowlanej, jeżeli istnieją takie możliwości albo rozbiórkę, jeżeli nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W przypadku samowoli budowlanej wynikającej z braku dokonania wymaganego zgłoszenia w zasadzie powinny mieć zastosowanie przepisy art. 49b Prawa budowlanego. Natomiast przepisy art. 50 i 51 Prawa budowlanego powinny mieć zastosowanie w tych przypadkach, kiedy inwestor dokonał zgłoszenia, jednak w trakcie realizacji inwestycji przekroczył zakres, granice tego zgłoszenia (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2314/2010).

Łukasz Papier


Popularne tagi dekret Bieruta, grunty warszawskie, odszkodowanie, podatek od spadków i darowizn, podatek od zasiedzenia, podział nieruchomości, uwłaszczenie, wywłaszczenie, zasiedzenie, zniesienie współwłasności
OK
Na naszej stronie stosujemy pliki cookies. Więcej w Polityce Prywatności.